Άγιος Ησύχιος «Προς Θεόδουλο»


Ο Κύριος, θέλοντας να δείξει ότι κάθε εντολή την εκτελούμε από χρέος, ενώ η υιοθεσία που προσφέρει, συντελείται στους ανθρώπους με το αίμα Του, λέει: « Όταν κάνετε όσα έχετε διαταχθεί, να πείτε ότι είμαστε αχρείοι δούλοι και κάναμε αυτό που οφείλαμε». Γι αυτό δεν είναι μισθός έργων η Βασιλεία των Ουρανών, αλλά χάρη και δωρεά του Κυρίου που έχει ετοιμάσει για τους πιστούς δούλους Του. Δεν απαιτεί ο δούλος την ελευθερία ως μισθό, αλλά ευχαριστεί ως οφειλέτης και την περιμένει ως δωρεά.

Η ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΘΥΣΙΕΣ

Η συμμετοχή του κλήρου στους αγώνες του ‘21 και στην Εθν. Αντίσταση

Του πολίτη
Π. Α. Παπαγαρυφάλλου*


Επειδή κατά καιρούς διάφοροι ανιστόρητοι... προοδευτικοί λοιδορούν και υποτιμούν τον εθνικό και πατριωτικό ρόλο του ελληνικού ράσου στους αγώνες του έθνους, παραθέτω μερικά ιστορικά γεγονότα, τα οποία μαρτυρούν τη συμμετοχή του και τις θυσίες του. Περιορίζομαι μόνο στο ‘21 και στους χρόνους της Εθνικής Αντίστασης.
Οι ιστορικοί καταγράφουν την προσφορά των μοναστηριών και των καλογέρων στον Αγώνα του ‘21, που, ανάμεσα στ’ άλλα, πρόσφεραν ιερά σκεύη, ενώ εκπρόσωπος του Αγίου Ορους «υπέγραψε συμφωνητικόν ναυλώσεως αρματωμένης γολέτας με κανόνια και λοιπά άρματα». Πώς θα διαγράψουμε από την Ιστορία τον Μεσσήνιο κληρικό και θρυλικό Γρηγόριο Παπαφλέσσα, ο οποίος σε κάποιες κρίσιμες στιγμές της Εθνεγερσίας διέσωσε τη συνέχιση του αγώνος; Πώς θα διαγράψουμε από την Ιστορία τον ήρωα διάκο της Εκκλησίας, τον Αθανάσιο Διάκο, τον οποίο σούβλισαν οι Τούρκοι;

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης: Η ληστρικότητα και η αντισυνοδικότητα της «Συνόδου» της Κρήτης


Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης μότιμος Καθηγητς Α.Π.Θ.

(κ πηγν συνοδικν)

Τς πρτες κτιμήσεις μας γι τν λεγόμενη «γία κα Μεγάλη Σύνοδο» τς ρθοδόξου κκλησίας, πο συνλθε κολοβ κα ποδυναμωμένη στ Κολυμπάρι τς Κρήτης (16-27 ουνίου 2016), τς κάναμε μέχρι τώρα ρκετς φορς κα σ ρκετος τόπους διορθοδόξως: Σ κοιν κείμενο πο κδώσαμε ς «Σύναξις ρθοδόξων Κληρικν κα Μοναχν» μέσως μετ τν «Σύνοδο» μ τίτλο « “Σύνοδος” το Κολυμπαρίου τς Κρήτης κα σύμπλευσή της μ τν Οκουμενισμό»· σ λλο κοιν κείμενο πο καταθέσαμε σ «Στρογγυλ Τράπεζα» πο λαβε χώρα στ Κισινάου, πρωτεύουσα τς Μολδαβίας, στς 12 ουλίου μ τίτλο «ποτίμηση τν ποφάσεων τς “Συνόδου” τς Κρήτης»· σ συναντήσεις πο εχαμε μ γιορετες Πατέρες στς Καρυς το γίου ρους, κα μ λλους Πατέρες στν Θεσσαλονίκη κα στν Πτολεμαΐδα· σ δεκάδες κηρυγμάτων κα μιλιν σ ναος κα μονές· σ πλθος τηλεφωνημάτων κληρικν, μοναχν κα λαϊκν πο ναγωνίως ζητοσαν ν πληροφορηθον τί γινε στήν «Σύνοδο» κα πς θ τν ντιμετωπίσουμε· κα τελευταα στν ρθοδοξότατη Γεωργία, που μς δέχθηκαν σοφς κα γλυκς πατριάρχης λίας, συνοδικο κα λλοι ρχιερες, κληρικο κα γούμενοι σ ναος κα μοναστήρια.

The Redemptive dialogue between created and uncreated in history by fr. George Metallinos


"THE WAY"

(An Introduction to the Orthodox Faith)


by Protopresbyter fr. George D. Metallinos
Professor Emeritus of the Athens University


CHAPTER 1
THE REDEMPTIVE DIALOGUE BETWEEN CREATED AND UNCREATED IN HISTORY
History, according to one point of view, is the eternal “carriage of world reality”, which takes every man from the first moment of his life, and transports him to his eternal destination.  Man, as a persona, i.e. a God-created, free being, deposits his acts (RES GESTAE) in History and at the same time he self-actualizes in accordance with the purpose of his existence. Christianly speaking, however, History has a “mind”.  It is not just an arbitrary flow and interweaving of events and occurrences; it simultaneously offers itself to Man as a possibility for affirmation of his worth, for the fulfillment of his destiny.  That is, universal history is comprised of the personal histories of all men, as success or   failure to realize this common purpose of every man.

ΣΤΗΝ ΨΗΛΑΦΗΣΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ - Αθωνικά άνθη


(Από Λόγο του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, από τα αμφιβαλλόμενα).

Ήλθα σήμερα, ω φίλοι μου, για ν΄ αποδώσω το χρέος, που θα πλουτίσει κι΄ εμένα που σας μιλάω, αλλά θα ωφελήσει κι΄ εσάς που θα με ακούσετε. Ευρίσκομαι πάλιν εδώ για να σας παρουσιάσω τον Θωμά, που στην αρχή μεν απιστούσε στην Ανάσταση του Σωτήρα, ύστερα όμως, μετά την εμφάνισή του και την ψηλάφηση, να πιστεύει και να τον ονομάζει Κύριον και Θεόν του. Δώσετέ μου προσοχή παρακαλώ και ικετεύσατε τον Θωμά, ν΄ αγγίξει στο στόμα μου το άγιο δεξί χέρι του, όπως άγγιξε την πλευρά του Δεσπότου, κι΄ έτσι να δυναμώσει τη γλώσσα μου για να εξηγήσω τα ποθούμενα· εσείς δε να ανεχθήτε τα ευτελή λόγια μου με γαλήνη για να καρπωθείτε κάποια ωφέλεια. Αφού προηγουμένως ο Σωτήρας μας ετρύπησε την παμφάγο κοιλιά τού Άδου και έγινε «πρωτότοκος των νεκρών», εισήλθε «των θυρών κεκλεισμένων» στο δωμάτιο που ήσαν συνηγμένοι οι μαθηταί Του. Ο δε Θωμάς, ο λεγόμενος Δίδυμος «ουκ ην μετ΄ αυτών» (Ιωάν. κ΄ , 24). Αλλά, ω θλιβερά εκπληκτικόν! Ο ποθούμενος ήλθε αλλ΄ ο ποθών έλειπε.

Οικουμενισμός= τό μυστήριο της ανομίας (7ο) μέρος


ΑΝΑΣΤΗΘΙ ΚΥΡΙΕ Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥ -- Orthodox Hymns


O Συναξαριστής της ημέρας.


Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ. Θεοδώρου Συκεώτου του οσίου, Νεάρχου μάρτυρος, Ναθαναήλ του αποστόλου.

Ὁ Ὅσιος Θεόδωρος γεννήθηκε στὸ χωριὸ Συκέα ἢ Συκεῶν τῆς Ἀναστασιοπόλεως, πρώτης πόλεως τῆς ἐπαρχίας Ἀγκυρανῶν καὶ ἦταν υἱὸς τῆς πόρνης Μαρίας καὶ τοῦ Κοσμᾶ, ἀποκρισάριου τοῦ βασιλέως Ἰουστινιανοῦ. Ἡ ἐκ πορνείας γέννηση τοῦ Ὁσίου δὲν ἐμπόδισε τὸν Θεὸ νὰ τὸν ἀναδείξει Ἀρχιερέα τιμιότατο καὶ νὰ τὸν πλουτίσει μὲ παράδοξες θεοσημεῖες καὶ θαυματουργίες. Στὸ σχολεῖο προέκοπτε στὴ μάθηση καὶ σὲ ἡλικία δέκα ἐτῶν ἔδειξε κλίση στὸ μοναχικὸ βίο. Μία νύχτα καὶ ἐνῷ ὁ Ὅσιος εἶχε γίνει δωδεκαετής, ἐμφανίσθηκε σὲ αὐτὸν ὁ Ἅγιος Μεγαλομάρτυρας Γεώργιος ὁ Τροπαιοφόρος καὶ ἀφοῦ τὸν ξύπνησε τοῦ εἶπε: «Σήκω, Θεόδωρε, ἔφθασε ὁ ὄρθρος, πᾶμε νὰ προσευχηθοῦμε». Ὁ Ὅσιος εἶχε τόση εὐλάβεια πρὸς τὸν Ἅγιο Γεώργιο, ὥστε κάθε μεσημέρι φεύγοντας ἀπὸ τὸ σχολεῖο ἀνέβαινε στὸ γειτονικὸ πετρῶδες ὄρος, ὅπου ἦταν τὸ προσκύνημα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Τὸν ὁδηγοῦσε ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος μὲ τὴ μορφὴ ἑνὸς παλικαριοῦ. Ὁ Ὅσιος ἀκολούθησε τὴ μοναχικὴ πολιτεία σὲ νεαρὴ ἡλικία μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Ἐπισκόπου Ἀναστασιοπόλεως Θεοδοσίου.

ΟΣΙΟΣ ΛΕΩΝ: Όσα κύματα και αν σηκωθούν μέσα στην ψυχή σου, εσύ πάντα να προστρέχεις στον Χριστό.

Ο Σωτήρας θα σπεύσει σε βοήθεια και θα γαληνέψει τα κύματα. Πίστευε ότι ο Κύριος δημιούργησε προσεκτικά αυτή τη ζωή προς θεραπείαν μας, μην την απορρίπτεις και μην αναζητάς τη σωματική γαλήνη και τον ψεύτικο κόσμο, πρώτα θα πρέπει πολλά να σε συγκλονίσουν και πολλά να υπομείνεις. Αν δεχτείς την αποκάλυψη , τότε αυτή θα διευκολύνει κατά πολύ τον αγώνα σου και εσύ θα έχεις μεγαλύτερη ηρεμία απ’ ό,τι ο ίδιος ο αγώνας.

Αυτοί που αντιστέκονται είναι λίγοι.

…ο φύλαξ της Ορθοδοξίας πιστός λαός δεν αντιστέκεται. Αυτοί που αντιστέκονται είναι λίγοι. Οι πολλοί είναι αδιάφοροι ή έχουν εσφαλμένη ιδέα, ότι μόνον την ψυχή μας πρέπει να αγωνιζώμαστε να σώσωμε. Τι κάνουν οι άλλοι και μάλιστα οι κληρικοί, δεν είναι δική μας δουλειά να τους κρίνωμε. Έτσι λένε και καθησυχάζουν. Με τέτοια νοοτροπία και χωρίς αντίσταση το κακό θα εξαπλώνεται ως γάγγραινα. Οι οικουμενιστές θα επιβάλλουν τη θέλησή τους παντού και οι λίγοι πιστοί θα υβρίζωνται ως ταλιμπάν, ως μικρόνοες, ως φανατικοί και άνθρωποι του μίσους, ως γραφικοί κλπ. Και ου θαυμαστόν: «Ει τον οικοδεσπότην Βεελζεβούλ εκάλεσαν, πόσον μάλλον τους οικιακούς αυτού»; Μερικοί πιστοί και παραδοσιακοί κληρικοί και λαϊκοί συνέταξαν και εκυκλοφόρησαν μια «Ομολογία πίστεως κατά του οικουμενισμού». Την υπέγραψαν μερικές χιλιάδες πιστών κληρικών και λαϊκών. Δεν είναι αρκετό. Αν την υπέγραφαν όλοι οι Μητροπολίτες της Ελλαδικής Εκκλησίας, όλοι οι Ηγούμενοι των Αγιορειτικών και λοιπών Ιερών Μονών της Ελλάδος, όλοι οι θεολόγοι κλπ. τότε οι οικουμενιστές θα σιγούσαν και η Εκκλησία θα ησύχαζε από τα κοάσματά τους. Τώρα όμως οι αντιστεκόμενοι είναι λίγοι, μια μικρή μειοψηφία. Γι΄ αυτό οι οικουμενιστές, στηριζόμενοι στον όγκο τους και στην υποστήριξη κοσμικών αρχόντων του αιώνος τούτου, δεν υποχωρούν και συνεχίζουν το διαβρωτικό τους έργο. Τι θα γίνη; Φαίνεται ότι χρειάζονται Ομολογητές και Μάρτυρες.