Ένας αδελφός ρώτησε κάποιον Γέροντα:

“Ποιο καλό πράγμα υπάρχει, για να το κάνω και να βρω ζωή μέσα σ΄αυτό;” 


Και είπε ο Γέροντας:
 

“Ο Θεός γνωρίζει το καλό. Όμως άκουσα ότι κάποιος από τους πατέρες ρώτησε τον αββά Νισθερώο τον μεγάλο, τον φίλο του αββά Αντωνίου:”
 

“Ποιο θεωρείται έργο καλό για να το κάνω;”
 

Κι εκείνος του είπε:
 

“Όλες οι αρετές δεν είναι ισοδύναμες; Η αγία Γραφή λέει ότι ο Αβραάμ υπήρξε φιλόξενος και είχε τον Θεό μαζί του. Ο Ηλίας αγαπούσε την ησυχία και ο Θεός ήταν μαζί του. Ο Δαβίδ ήταν ταπεινός και ο Θεός ήταν μαζί του. Ό,τι λοιπόν καταλαβαίνεις
 
να θέλει η ψυχή σου που είναι σύμφωνο με το θέλημα του Θεού, αυτό κάνε και κράτα άγρυπνη την καρδιά σου”.
 

1η Ἀπόφασις τῆς Συνόδου τοῦ 1583

 1η Ἀπόφασις τῆς Συνόδου τοῦ 1583, ἡ ὁποία ὑπογράφεται ἀπό τούς Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, Ἱερεμία, Ἀλεξανδρείας, Σίλβεστρο, Ἱεροσολύμων, Σωφρόνιο καί ἀπό τούς ὑπόλοιπους παρόντες Ἀρχιερεῖς:


Κανών Ζ': " Ὅποιος δέν ἀκολουθᾶ τά ἔθιμα τῆς Ἁγίας Ὀρθόδοξου Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαί Σύνοδοι ἐθέσπισαν, καί τό Ἅγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν, καί θέλει νά ἀκολουθᾶ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί νέον Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἁγίας Ὀρθόδοξου Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας καί τῆς τῶν Πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.

Παπικοί, Ορθόδοξοι και Προτεστάνται, εις «οικουμενικήν λειτουργίαν» εις την Σύρον!..

…«Μόλις πρόσφατα πληροφορηθήκαμε για μια «οικουμενική λειτουργία», η οποία έγινε στη Σύρο με συμμετοχή ορθοδόξων, παπικών και προτεσταντών….                                                                                                                                                                                                                                   

Οι περιγραφές είναι εξόχως απογοητευτικές: Συνέψαλαν η χορωδία των παπικών με τη χορωδία του ορθοδόξου ναού αγίου Νικολάου Ερμουπόλεως, μνημονεύθηκαν από κοινού ο τότε Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ -- ως δήθεν κανονικός επίσκοπος Ρώμης – και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και απηγγέλθη από όλους τους παρευρισκομένους το Σύμβολο της Πίστεως. Το οδυνηρότερο: Ο παπικός επίσκοπος εμβάπτιζε την όστια με οίνο και τη μετέδιδε στους ορθοδόξους! …


«Ο.Τ.» 1681

Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΙΣ , Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης σελ.159 :

Έπλεεν εν τω πελάγει του μέλλοντος. Επέτα επί πτερύγων και επί νεφών. Καθώς εκ της δυσμόρφου κάμπης γεννάται η περικαλλής ψυχή, ούτως εκ του θνητού σκήνους αφίπταται το πνεύμα, ούτω και εκ του προσκαίρου και φθαρτού έρωτος παράγεται ο θείος και ουράνιος έρως.

Ίστατο μεταξύ της ζωής και του θανάτου και απήλαυε του λυκαυγούς της αιωνιότητος. Αποχαιρέτιζε μυστηριωδώς το παρελθόν και απηύθυνεν ασπασμόν πλήρη στοργής και αφοσιώσεως προς το μέλλον. Διέκρινε μυστικώς φωτοβολούν το τέρμα προς ο εβάδιζε, χωρίς να βλέπη την οδόν, εφ’ ης επάτει. Έφερε μεθ’ εαυτής τα νέφη και τας θύελλας του εξαφανισθέντος ορίζοντος του βίου αυτής, μέλλοντα να διασκεδασθώσιν υπό της ανατολής νέας ηούς. Εψιθύριζεν εν τη καρδία αυτής μυστικάς και αδιανοήτους λέξεις, ως ύμνον Χερουβείμ. Ετερέτιζε το άσμα της αυγής, ως αηδών αναγγέλλουσα το έαρ. Έστρεφε στιγμιαίως το βλέμμα εις τα οπίσω και οι διάφοροι σταθμοί του βίου αυτής της εφαίνοντο ως τάφοι, εφ’ ων επάτησε, και ως ερείπια, εφ’ ων προσέκοπτεν ο πους αυτής.
Ήτο τούτο αιθέριον και νεφελώδες, ως το όνειρον δι΄ ου εισήρχετο εις τα πρόθυρα της αϊδιότητος. Αι χείρες αυτής άκανθας μόνον είχον δρέψει, αίτινες ημπόδιζον την οδόν της. Και ήδη μεμωλωπισμένας και αιμοσταγείς έτεινεν αυτάς ενώπιον του Κυρίου, όστις έμελλε να τας παραστήση καθαράς παντός ρύπου και αμώμους προ του βωμού του ουρανίου θυμιάματος. Ανύψου την διάνοιαν καθαράν και ευρείαν προς καινάς εννοίας, οίας ουδέποτε είχε συλλάβει. Εδέχετο εφ’  εαυτής τα δώρα της αγνότητος, τα πίπτοντα ως ρόδα εκ του δένδρου της αιωνίου ζωής. Εξέτεινε τας αγκάλας και περιέβαλλε το ιδανικόν, όπερ δεν ήρκεσε να ονειροπολήση τέως την αθανασίαν.

Η ταπείνωσις του Οσίου Μωυσέως του Αιθίοπος

Ακούοντας ο ευσεβής Έπαρχος της Αλεξανδρείας την καλή φήμη του Αββά Μωϋσέως του Αιθίοπος, ανέβηκε κάποτε στη σκήτη να τον γνωρίση απο κοντά. Σαν το έμαθε όμως εκείνος, έφυγε κρυφά από την καλύβα του και πήγε κατά το έλος. Στο δρόμο συνάντησε τον άρχοντα και την ακολουθία του, που έτυχε να περνάνε από κει. Οι ξένοι, που δεν τον γνώριζαν, τον σταμάτησαν και τον ερώτησαν να τους δείξη την καλύβα του Αββά Μωϋσέως. 

- Τί γυρεύετε απ’ αυτόν; έκανε μ’ αποστροφή ο Γέροντας. Αυτός είναι άνθρωπος μωρός. 
Ο άρχοντας λυπήθηκε που είχε κάνει άδικα τόσο κόπο. Όταν έφτασε στην εκκλησία της σκήτης, είπε στους κληρικούς:
 
- Κάτω στην πόλι λένε τόσα καλά για τον Αββά Μωϋσή, γι’ αυτό ξεκίνησα να τον συναντήσω. Μα πριν από λίγο συναντήθηκα μ’ ένα Καλόγερο κι έμαθα από λόγου του πως πρόκειται για ανόητο άνθρωπο.
 
- Τί άνθρωπος ήταν αυτός; Ρώτησαν αγανακτισμένοι οι κληρικοί, που τόλμησε να μιλήση έτσι για τον Άγιο.
 
- Ένας μελαμψός Καλόγερος, πολύ ψηλός, με τριμμένα ρούχα.
 
Οι κληρικοί γέλασαν με την καρδιά τους.
 
- Αμ αυτός είναι ο Αββάς Μωϋσής.
 
Ο άρχοντας θαύμασε την ταπεινοσύνη του Γέροντος και γύρισε στην πόλι ωφελημένος.
 

ΟΙ ΤΟΥ ΒΙΟΥ ΝΑΥΑΓΟΙ…

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση


ΥΠΑΡΧΟΥΝ μερικοί χριστιανοί, πού ἀρνοῦνται νά συμβιβα-
στοῦν μέ τόν κόσμο καί ἀγωνίζονται γιά τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ στή ζωή τους. Δέν ἀνήκουν στούς κατ᾽ ὄνομα μόνο χριστιανούς. Ἡ εὐαισθησία τους ἀπέναντι στό θεῖο θέλημα εἶναι μεγάλη καί συχνά ἀντιμετωπίζουν ποικίλα προβλήματα, καθώς καί αὐτοί ζοῦν μέσα στή σύγχρονη κοινωνία, πού μόνο χριστιανική δέν μπορεῖ νά χαρακτηριστεῖ. Στίς δύσκολες αὐτές ὧρες ἀναζητοῦν κάποιον κληρικό, γιά νά τόν συμβουλευτοῦν, ἀλλά καί γιά νά τόν ἔχουν οὐσιαστικό βοηθό στίς δύσκολες καταστάσεις, πού ἀντιμετωπίζουν. Δυστυχῶς, τίς περισσότερες φορές δέν τόν βρίσκουν, μέ ἀποτέλεσμα νά μειώνεται ὁ ἱερός τους ζῆλος καί νά μπαίνουν καί αὐτοί στή νοοτροπία τοῦ κόσμου. Ἀπό τήν ἄλλη μεριά ἡ συντριπτική πλειονότητα τῶν κληρικῶν μένει ἀδιάφορη. Ὄχι μόνο δέν μπορεῖ νά βοηθήσει τούς πιστούς, ἀλλά χρειάζεται ἐκείνη τή βοήθειά τους! Νομίζω ὅτι αὐτό εἶναι τό μεγαλύτερο πρόβλημα, πού πρέπει νά ἀντιμετωπίσει ἡ Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας καί εἰδικότερα ὁ κάθε Μητροπολίτης ξεχωριστά. Πρέπει νά φτάσουμε κάποτε στό σημεῖο νά εἶναι οἱ κληρικοί ὄντως
πνευματικοί πατέρες, οἱ ὁποῖοι θά εἶναι κοντά στόν πιστό λαό καί θά μποροῦν νά βοηθοῦν, ὅταν οἱ ἀνάγκες τό ἀπαιτοῦν. Ἐδῶ πρέπει νά σημειώσω ὅτι ἡ πνευματική ἀναβάθμιση τῶν κληρικῶν δέν εἶναι εὔκολο ἔργο. Δέν ἐπιτυγχάνεται μέ μιά ἐγκύκλιο ἤ μέ ἕνα ἱερατικό συνέδριο. Χρειάζεται ἀδιάκοπη προσπάθεια ἐκ μέρους τῶν Μητροπολιτῶν καί τῶν στενῶν τους συνεργατῶν.
Εἶναι δέ βέβαιο ὅτι μερικοί θά παραμείνουν ἴδιοι, ἐνδεχομένως νά γίνουν καί χειρότεροι καί αὐτό ἔχει ἄμεση σχέση μέ τόν ἐπιπόλαιο καί ἀβασάνιστο τρόπο, πού χειροτονήθηκαν. Αὐτοί ἦταν ἀνάξιοι νά χειροτονηθοῦν καί ὅμως βρέθηκαν Μητροπολίτες, πού ἀγνόησαν τά κωλύματα ἱερωσύνης, πού εἶχαν, καί τούς ἀνέδειξαν ἱερεῖς, μέ ἀποτέλεσμα τόν διαρκή σκανδαλισμό τῶν χριστιανῶν, πού ὑποτίθεται ὅτι ποιμαίνουν. Αὐτό πού περιγράφω ἐδῶ δέν ἀποτελεῖ σπάνια περίπτωση. Δυστυχῶς, εἶναι πολλοί οἱ ἀνάξιοι κληρικοί. Τά Δίπτυχα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἀποκαλυπτικά. Σέ μερικές Μητροπόλεις, ὅπου ὑπάρχουν διακόσιες ὀργανικές θέσεις, δέν ὑπάρχουν ἐφημεριακά κενά. Θά ἔλεγα ὅτι ἐκεῖ περισσεύουν οἱ ἱερεῖς. Τί συμβαίνει; Ὑπάρχει ἄραγε τόσος ἱερός ζῆλος γιά τήν ἱερωσύνη;
Ὑπάρχουν τόσοι ὑποψήφιοι, τήν ὥρα πού ἡ κοινωνία μας ἔχει διαβρωθεῖ ἀπό τήν ἁμαρτία καί οἱ ἐκλεκτοί τοῦ Θεοῦ ἔχουν ἀραιώσει, πού νά μή μπορεῖς νά τούς συναντήσεις; Ὄχι! Ἁπλῶς οἱ Μητροπολίτες αὐτοί χειροτονοῦν ἀνεξέταστα καί δίνουν ψωμί στούς ναυαγούς τοῦ βίου, χωρίς νά σκέφτονται τί θά γίνει μετά. Καί αὐτό εἶναι ἐγκληματικό.

Φώτης Κόντογλου - Παράδοση

Ὅσοι ἀπομείναμε πιστοὶ στὴν παράδοση, ὅσοι δὲν ἀρνηθήκαμε τὸ γάλα ποὺ βυζάξαμε, ἀγωνιζόμαστε, ἄλλος ἐδῶ, ἄλλος ἐκεῖ, καταπάνω στὴν ψευτιά. Καταπάνω σ᾿ αὐτοὺς ποὺ θέλουνε την Ἑλλάδα ἕνα κουφάρι χωρὶς ψυχή, ἕνα λουλούδι χωρὶς μυρουδιά. Κουράγιο, ὁ καιρὸς θὰ δείξει ποιὸς ἔχει δίκιο, ἂν καὶ δὲ χρειάζεται ὁλότελα αὐτὴ ἡ ἀπόδειξη.

ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών


(Η ολέθρια και διαβρωτική δράση του Παπισμού στην τουρκοκρατούμενη Ορθόδοξη Ανατολή)

Θα εορτάσουμε και εφέτος με την δέουσα λαμπρότητα την επέτειο της Εθνικής μας παλιγγενεσίας, αποδίδοντας την τιμή τους οφείλουμε στους ηρωικούς αγωνιστές της Μεγάλης Επανάστασης του 1821, διότι, χάρις στη δική τους αποφασιστικότητα, την φιλοπατρία, την ελευθεροφροσύνη, το ηρωικό φρόνιμα και πάνω απ’ όλα τη βαθειά πίστη τους στο Θεό, αποκτήσαμε την ελευθερία μας, η οποία είναι ποτισμένη με το αίμα των 800.000 πεσόντων στον αγώνα για ελευθερία και ανθρώπινη αξιοπρέπεια, δίνοντας τα πάντα, ακόμα και τη ζωή τους, για του «Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος της Ελευθερία»!  

Μ. Βασίλειος :

Ουχ υπέρ χρημάτων, ουχ υπέρ δόξης, ουχ υπέρ άλλου τινός των προσκαίρων καταπολεμούμεθα, αλλά υπέρ του κοινού κτήματος του θησαυρού της υγιαινούσης πίστεως εστήκαμεν αγωνιζόμενοι.

π. Θεόδωρος Ζήσης:

Ἐνδεικτικὰ ἀναφερθήκαμε στοὺς δύο αὐτοὺς μεγάλους ἀγωνιστὰς καὶ ὑποστηρικτὰς τῆς καλῆς ἑνώσεως καὶ τῆς καλῆς εἰρήνης (Ἰωσὴφ Βρυέννιο καὶ Γεννάδιο Σχολάριο), ποὺ ἐκφράζουν διαχρονικὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ τὴν Μεγάλη Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ὁποία ἀπὸ τὸν περασμένο αἰώνα προωθεῖ τὴν κακὴ ἕνωση μὲ σοφιστικὰ ἐπιχειρήματαὅπως γράφει  Γεννάδιος Σχολάριοςκαὶ ἀποκαλεῖ τὸν πάπα ὄχι ἁπλῶς «ἅγιο», πρᾶγμα ποὺ κατακρίνει  Ἰωσὴφ Βρυέννιοςἀλλὰ ἁγιώτατο καὶ σεβασμιώτατο καὶ ἀγαπητὸ ἀδελφὸ καὶ κανονικὸ ἐπίσκοπο Ρώμηςθυμιάζουσα αὐτὸν ὡς «εὐλογημένον ἐρχόμενον ἐν ὀνόματι Κυρίου» καὶ μνημονεύουσα τὸ ὄνομά του σὲ ὀρθόδοξη ἀκολουθία καὶ πλεῖστα ἄλλαὍταν  «Ὀρθόδοξος Τύπος» ἱδρύθηκε ἀπὸ τὸν Γέροντα Χαράλαμπο Βασιλόπουλο Ἀθηναγόρας ποὺ προσπαθοῦσε νὰ ἐπιβάλει τὴν κακὴ ἕνωση εἶχε ἀντιμέτωπη στὸ σύνολό της σχεδὸν τὴν Ἐκκλησία τῆς ῾Ελλάδος καὶ ἰσχυρὲς θεολογικὲς καὶ μοναστικὲς δυνάμεις τωρινὸς Πατριάρχης τὴν ἔχει σύμμαχοκαὶ οἱ θεολογικὲς καὶ μοναστικὲς δυνάμεις μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου ἐξασθενοῦνἀκόμη καὶ στὸ Ἅγιον Ὄρος.

Αν υπάρχει κάτι στη ζωή μας που δεν τιθασσεύεται, αυτό είναι η αέναη κίνηση του χρόνου.

Το σήμερα γίνεται χθες εν ριπή οφθαλμού, και το αύριο σήμερα και χθες. Κι εμείς παρασυρόμεθα προς το τέρμα της πορείας μας, εκόντες άκοντες, παρακολουθούντες τα γεγονότα που περνούν από μπροστά μας, χωρίς αναστρέψιμη ελπίδα. Αυτή είναι η μοίρα των θνητών. Κι αλλοίμονο σ' εκείνους που δεν έχουν ακόμη βρη την απάντηση στο πρόβλημα του θανάτου. Την απάντηση τη δίδει μόνο η Χριστιανική πίστη.

Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας : Οἴμοι! οἴμοι! τῆς συνειδήσεως ἐλεγχούσης με, καὶ τῆς γραφῆς βοώσης, καὶ διδασκούσης με·

ὦ ψυχὴ, τῶν μιασμάτων, καὶ παρὰ σοὶ ἐβδελυγμένων ἔργων! 

Οἴμοι, ὅτι τὸν ναὸν τοῦ σώματος ἔφθειρα, καὶ τὸ ἅγιόν σου Πνεῦμα ἐλύπησα! ὦ Θεὲ, ἀληθινά σου τὰ ἔργα, καὶ δικαία ἡ κρίσις σου, καὶ εὐθεῖαι αἱ ὁδοί σου, καὶ ἀνεξιχνίαστα τὰ κρίματά σου. 
∆ιὰ πρόσκαιρον ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν, ἀθάνατα βασανίζομαι· 
δι' ἡδονὴν σαρκὸς, τῷ πυρὶ παραδίδομαι. 
∆ικαία ἡ κρίσις τοῦ Θεοῦ· 
ἐκαλούμην, καὶ οὐχ ὑπήκουον· 
ἐδιδασκόμην, καὶ οὐ προσεῖχον· 
διεμαρτύραντό μοι, ἐγὼ δὲ κατεγέλων· 
ἀναγινώσκων καὶ ἐπιγινώσκων, οὐκ ἀπιστεύων, ἀλλ' ἐν ἀμελείᾳ, καὶ ῥᾳθυμίᾳ, καὶ ἀκηδίᾳ, καὶ ἐν περισπασμοῖς, καὶ ταραχαῖς, καὶ ζάλαις τρυφῶν καὶ σπαταλῶν, καὶ σκιρτῶν ἀγαλλόμενος, καὶ εὐφραινόμενος ἐδαπάνησά μου τὰ ἔτη, καὶ τοὺς μῆνας, καὶ τὰς ἡμέρας εἰς τὰ πρόσκαιρα, καὶ φθαρτὰ, καὶ γήϊνα κοπιῶν, καὶ μοχθῶν, καὶ ἀγωνιζόμενος· 
μὴ εἰς νοῦν λαμβάνων, ἢ λογιζόμενος, οἷον φόβον καὶ τρόμον, καὶ ἀγῶνα, καὶ ἀνάγκην ἔχει ἰδεῖν ἡ ψυχὴ, ὅτε τοῦ σώματος χωρίζεται.

ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΠΙΣΤΕΩΣ, από τον ΚΒ´ Λόγον του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου:

«Το να αποκτήση κανείς την ταπείνωση, συναντά πολλά εμπόδια, που τον εμποδίζουν, ενώ για την πίστη δεν μας εμποδίζει τίποτε να την βρούμε. Γιατί αν το θελήσουμε ολόψυχα να βρούμε την πίστη, αμέσως χωρίς κανέναν κόπο την βρίσκουμε, αφού είναι δώρον του Θεού και προσόν φυσικόν, μολονότι υπόκειται στο αυτεξούσιον της προαιρέσεώς μας»

Με την λελογισμένη αντίδρασή μας, το κακό μετριάζεται και υποχωρεί

 Η απομάκρυνση των κακοτεχνιών από την πινακοθήκη, απέδειξε για πολλοστή φορά, ότι οι μοναδικές μάχες που χάνουν οι χριστιανοί, είναι εκείνες που δεν δίνονται. Ακόμα και οι φαινομενικά χαμένες μάχες, έχουν την αξία τους, και την πνευματική αμοιβή τους. Αντίθετα, με την ανοχή μας σε τέτοιες προκλήσεις, οι εμμονικοί αντιχριστιανοί αποθρασύνονται, ενώ με την λελογισμένη αντίδρασή μας, το κακό μετριάζεται και υποχωρεί.

«ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ἢ ΘΑΝΑΤΟΣ»

Η εφετεινή αὐγὴ τῆς ἐπετείου τῆς ἐνδόξου Παλιγγενεσίας εὑρίσκει τὴν Ἑλλάδα ὑπὸ ζυγὸν δουλείας. Πολλαπλῆ κατοχὴ διεδέχθη τὰ 180 ἔτη τῆς ἐθνικῆς ἐλευθερίας. Ἀπὸ τὸ ἐθνικὸν εἰκονοστάσιον ἀνίστανται οἱ θρυλικοὶ ἥρωες Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Ἀνδροῦτσος, Μπότσαρης καὶ οἱ ἄλλοι καὶ κοιτοῦν τοὺς ἀπογόνους των μὲ ἀποστροφήν. Ἀναβιοῦν, ἀκόμη, τὰ Δερβενάκια, ἡ Γραβιά, τὸ Μεσολόγγι καὶ οἱ ἄλλοι τόποι τοῦ μεγαλείου καὶ μᾶς ἐλέγχουν…

Ἐπέπρωτο νὰ ἴδωμεν καὶ νὰ δοκιμάσωμεν τὴν νέαν δουλείαν, ἁμαρτήμασι τῶν πολιτικῶν, οὕτω δὲ ἀπέπτη ἡ ἐθνικὴ ἀξιοπρέπεια καὶ ἤδη ἀποτελεῖ ἀποδραμοῦσαν ἀρετὴν τὸ μοναδικὸν διεθνῶς ἐθνικὸν φιλότιμον! Πῶς κατηντήσαμεν ἐδῶ; Πῶς ἐγίναμεν χλεύη ὅλου τοῦ κόσμου; Πῶς ὡδηγήθη, πράγματι, ἡ Ἑλλὰς εἰς τὸ μηδὲν καὶ ἀκόμη πιὸ κάτω; Ἤχθημεν ἐδῶ ὑπαιτιότητι λαοῦ καὶ ἡγεσίας. Ἄγοντες, ὅμως, τὴν ἐπέτειον τῆς 25ης Μαρτίου 1821 ἂς ἀνατρέξωμεν εἰς τοὺς τότε χρόνους καὶ τὴν στάσιν τῶν ξένων. Λέγει παλαιὸς λόγος «ἐλασσονοῦσι φυλὰς ἁμαρτίαι». Καὶ ἡμεῖς ἡμάρτομεν κατὰ πολλά, ἐγκαταλείψαντες τὴν εὐλογημένην ὀλιγάρκειαν καὶ τὰς παραδοσιακὰς ἀξίας.
Τὸν 16ον αἰῶνα ὁ Πατριάρχης Ἱερεμίας Β/ ἔλεγε: «Εἰ καὶ δουλείᾳ τὸ Γένος ἡμῶν ὑπέπεσεν, ἀλλ᾽ ἀσεβείας ἀνένευσε καὶ μέλλει κηρῦττον τὴν εὐσέβειαν». Οἱ διαφωτισταί καὶ ἐθνεγέρται, ἤδη πρὸ τῆς Ἐπαναστάσεως, ὅπως ὁ Ρήγας Φεραῖος, καὶ ἀκολούθως οἱ ἀρματολοὶ καὶ οἱ κλέφται, ἐκρίνοντο ἀπὸ τὴν εὐρωπαϊκὴν συνείδησιν ὡς οἱ τρομοκράται τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Εἰς τὸ «Τραγούδι τῆς Ρούμελης» ἡ Ἑλλὰς παρουσιάζεται νὰ ἐρωτᾶ: «Εὐρώπη, καὶ τί σοῦ ἔκαμα καὶ χαίρεσαι νὰ βλέπης / ἕνα θεριὸ στὸν θρόνον μου, ποὺ δὲν χορταίνει αἷμα;». Ἡ Εὐρώπη ἔμενεν ἀδρανής. Ἁπλῶς λειτουργοῦσε, διαχρονικῶς καὶ διατοπικῶς, τὸ σύνδρομον τοῦ εὐεργετηθέντος ἔναντι τοῦ εὐεργετήσαντος… Ὑπῆρχον περίοδοι, κατὰ τὰς ὁποίας ἡ αὐταπάτη ἐλειτούργει ὡς ἐπιδημία ἢ ἐκαλλιεργεῖτο ὡς παραίσθησις. Δῆθεν ἡ ἐλευθερία τῶν Ἑλλήνων θὰ ἤρχετο ὡς δῶρον! Φωτισμέναι διάνοιαι προειδοποίουν διὰ τὸ μάταιον τοιούτων προσδοκιῶν. Εἰς τοὺς πλήρεις διορατικότητος στίχους του ὁ Μητροπολίτης Μυρέων Ματθαῖος περιέλαβε καὶ τὰ ἀκόλουθα: «Οὐαὶ σ᾽ ἐμᾶς ἀφέντη μου μὲ τὴν ὀλίγην γνῶσιν, / ὁπ᾽ ἔχομεν τὸ θάρρος μας μέσα εἰς τὴν Σπανίαν / εἰς τὰ χοντρὰ τὰ κάτεργα ποὖναι στὴν Βενετίαν / νὰ ἔλθουσι μὲ τὸ σπαθὶ τὸν Τοῦρκον νὰ σκοτώσουν / νὰ πάρουν τὸ βασίλειον καὶ μᾶς νὰ μᾶς τὸ δώσουν».
Αἱ ποιητικαὶ ἐνοράσεις ἀποδεικνύονται ἀσφαλέστεραι ἀπὸ ἐκείνας τῶν ἄλλων.Ὅταν οἱ Ἕλληνες ἐπανεπαύοντο εἰς ματαίας, ἀλλὰ καὶ ἐπικινδύνους προσδοκίας, ὁ Λόρδος Βύρων τοὺς συνεβούλευε ρεαλιστικώτατα: «Ἔ, σεῖς οἱ κληρονόμοι τῆς σκλαβιᾶς!
/Ὅποιοι ἐλεύθεροι νὰ ζοῦνε θέλουν, / μονάχοι πρέπει νὰ συντρίψουν τὰ δεσμά, / καὶ τὴν ἐλευθερία ν᾽ ἀδράξουν μὲ τὰ ἴδιά τους τὰ χέρια. / Τί καρτερεῖτε; Τὸ Φράγκο καὶ τὸ Μόσκοβο νὰ σᾶς λυτρώσουν; / Ξυπνεῖστε… / Μὴ καρτερεῖτε λευτεριὰ ἀπ᾽ τοὺς Φράγκους. / Πουλάει κι ἀγοράζει ὁ βασιλιάς τους. / Στὰ ἑλληνικὰ σπαθιά, στὰ ἑλληνικὰ φουσάτα / ἡ στερνὴ ἀνδρείας ἐλπίδα. / Τοῦ Τούρκου ἡ δύναμη καὶ τοῦ Λατίνου ἡ δολερότη / τὴν πιὸ πλατειά σας ἀσπίδα θὰ συντρίψουν». Τί συνδυασμὸς κι᾽ αὐτός! Ἡ «δύναμη» τοῦ Τούρκου καὶ ἡ «δολερότη» τοῦ Λατίνου… Καὶ ὁ Ὀδυσσέας Ἐλύτης γράφει: «Ἔφτασαν / ντυμένοι “φίλοι” / ἀμέτρητες φορὲς οἱ ἐχθροί μου / τὰ παμπάλαια δῶρα προσφέροντας. / Καὶ τὰ δῶρα τους ἄλλα δὲν ἤτανε / παρὰ μόνο σίδερα καὶ φωτιά».
Χρειάζεται καὶ ἄλλος βηματοδότης, διὰ νὰ διανύσωμεν τὴν παροῦσαν ἀκανθώδη συγκυρίαν.

Η Υπεραγία Θεοτόκος

Η Υπεραγία Θεοτόκος μας διδάσκει τη σχέση μας με τον Χριστό, η οποία αποτελεί άνοιγμα στον τρόπο ζωής της Εκκλησίας, αποτελεί αλλαγή και μεταμόρφωση της καρδιάς μας, η οποία γνωρίζει τη δύναμη του μυστηρίου της πίστης.

Δεν είναι ο ορθός λόγος και η γνώση που δίνουν απαντήσεις στα πάντα, αλλά ο Χριστός που είναι η αλήθεια. Δεν είναι οι ηδονές των αισθήσεων και του βίου ο δρόμος της ευτυχίας, αλλά η υπακοή στο θέλημα του Θεού και η πνευματική χαρά. Η προσευχή και η προσπάθεια μίμησης της Παναγίας, μας δείχνουν το δρόμο.

Ένας αδελφός ρώτησε κάποιον Γέροντα:

“Ποιο καλό πράγμα υπάρχει, για να το κάνω και να βρω ζωή μέσα σ΄αυτό;” 


Και είπε ο Γέροντας:
 

“Ο Θεός γνωρίζει το καλό. Όμως άκουσα ότι κάποιος από τους πατέρες ρώτησε τον αββά Νισθερώο τον μεγάλο, τον φίλο του αββά Αντωνίου:”
 

“Ποιο θεωρείται έργο καλό για να το κάνω;”
 

Κι εκείνος του είπε:
 

“Όλες οι αρετές δεν είναι ισοδύναμες; Η αγία Γραφή λέει ότι ο Αβραάμ υπήρξε φιλόξενος και είχε τον Θεό μαζί του. Ο Ηλίας αγαπούσε την ησυχία και ο Θεός ήταν μαζί του. Ο Δαβίδ ήταν ταπεινός και ο Θεός ήταν μαζί του. Ό,τι λοιπόν καταλαβαίνεις
 
να θέλει η ψυχή σου που είναι σύμφωνο με το θέλημα του Θεού, αυτό κάνε και κράτα άγρυπνη την καρδιά σου”.